وارد یک قرن جدید شدیم ...چقدر نو شدن و تازه شدن زیباست .چقدر این موضوع که یک ساعت مشخص را انتخاب کنیم برای نو شدن و تازه شدن زیباست .دنیا برای ما یک آغازی دارد و یک پایان .آغازش دست ما نبوده و پایانش نیز دست ما نیست .اما می شود در این فاصله بین آغاز و پایان ، بسیار آغاز ها و ایان هایی را خودمان رقم بزنیم .در حالی قرن پانزدهم را آغاز کرده ایم که قطعا در پایان این قرن هیچکدام از ما زنده نخواهیم بود ، مگر به اراده خداوند .حال که این آغاز را ما رقم زده ایم ، ای کاش بتوانیم پایان خوبی برای مدت باقی مانده عمر طراحی و تنظیم کنیم .پر حرفی نکنم ...قرن گذشته انسان از یک زندگی به شدت سنتی وارد یک زندگی تقریبا مدرن و صنعتی شد و رفته رفته دارد فاصله بین انسانها زیاد می شود !!!آری تعجب نکنید...درسته که با فضای مجازی دنیا را به یک دهکده کوچک تبدیل کرده ایم ولی...دنیا با تمام نزدیک بودنهایش آدم ها را به تنهایی سوق داده است .گاهی در یک جمع شلوغ هم آدمها احساس تنها بودن دارند.لذت های گذشته دیگر جذابیت ندارند .دیگر کمتر کسی با دیدن رویش یک برگ در بهار به وجد می آید .دیگر کمتر آدمهایی شاید پیدا شوند که دودو بوق و صدای ترافیک را به صدای چهچهه بلبلی در کنار جویباری ترجیح دهند...در این قرن جدید پیشبینی های خوبی از روابط بین انسانها به چشم نمی خورد .مگر اینکه همین الان تصمیم بر یک آغاز جدید بگیریم .همین امروزخوب بودن و با هم بودن و به انسانها توجه کردن را در دستور کار قرار بدهیم .یا علی مددهپرخان

زندگی همین است خواستن و نرسیدن ... به این رویه عادت کن بگذار معطل نمانی ... بسم الله

من اعتقاد دارم هرگز هرگز و هرگز احساس خوش دوست داشتن در خاطر آدمها فراموش شدنی نیست ... همیشه هستی و خواهی بود ...